دلتنگی برام شبیه به بیماری آسم مزمن شده. دست از سرم برنمیداره. هر از گاهی سراغم میاد و منو تا پای مرگ پیش میبره.

دلتنگی میدونه که نمیتونه منو بکشه، من میدونم که دلتنگی هیچ وقت از سرم برنخواهد داشت.

برای هزارمین بار سخنرانی محمد عادل در مورد حمیرا نکهت رو گوش کردم. چقدر خوب حرف هاش رو میگه. چه بیان خوبی داره.

چقدر عوض شدم! چقدر صبور شدم! دیگه خودم هم خودم رو نمیشناسم! اون منِ قیل و قال کجا، این من سکوتُ، بگذار و بگذر جا!!!!

نه، شاید صبور نشدم. شاید ...

بی خیال. فعلا فرض رو بر این میذارم که صبور شدم